Kredyt a pożyczka

Mimo, że z prawa bankowego wynika, że kredytu udziela się na finansowanie określonego celu to jednak w przypadku niektórych kredytów np. kredytu lombardowego czy kredytu w rachunku bieżącym trudno jest go ustalić.

Warto tutaj zwrócić uwagę na fakt, że bardzo często kredyt jest utożsamiany z pożyczką pieniężną. Faktycznie są to dwie różne formy finansowania obcego. Zgodnie z art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tą samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Prawo bankowe umowie pożyczki pieniężnej poświęca tylko jeden przepis i to nie wprost, a jedynie nakazując odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących  umowy kredytu w zakresie zabezpieczenia spłaty i oprocentowania.
O ile w przypadku pożyczki pieniężnej jest mowa o przeniesieniu na własność pożyczkobiorcy określonej ilości pieniędzy, o tyle w przypadku kredytu bankowego o oddaniu ich do dyspozycji kredytobiorcy na określony czas. Pożyczka może, ale nie musi być oprocentowana.

Nie musi również określać celu,  na jaki została udzielona, a więc nie ma także wymogu jej monitorowania. Udzielenie pożyczki nie wymaga szczególnej formy prawnej. Jednak przy wysokiej wartości pożyczki, wskazane jest, dla celów dowodowych, sporządzenie umowy na piśmie. W przypadku gdy termin zwrotu pożyczki nie jest oznaczony, pożyczkobiorca jest zobowiązany ją zwrócić w ciągu sześciu tygodni po wypowiedzeniu przez wierzyciela. Umowa pożyczki jest uregulowana kodeksem cywilnym, a kredytu bankowego prawem bankowym. Zgodnie z prawem bankowym, banki są jedynymi podmiotami życia gospodarczego mającymi prawo udzielać kredytów.